Voordracht gedichten 4 mei

Op donderdag 4 mei hebben leerlingen van het Johan de Witt gedichten voorgedragen in het voormalig Tweede Kamergebouw bij de ‘Erelijst van Gevallenen’.

Op de ‘Erelijst van Gevallenen’ staan de namen van bijna 18.000 Nederlanders die tijdens de tweede wereldoorlog zijn omgekomen. Het Johan de Witt heeft dit monument geadopteerd. Ieder jaar mogen een aantal leerlingen op 4 mei de herdenking van de oorlogsslachtoffers bij dit monument bijwonen en hun eigen gedicht voordragen.

Dit jaar droegen Kayley Ragil, Violetta Galavanidou en Laila Nanhekhan gedichten voor. Busra Koraltan heeft samen met meneer Huizer een krans gelegd bij de ‘Erelijst van Gevallenen’. Bij de herdenking waren Eerste Kamervoorzitter Ankie Broekers-Knol en Tweede Kamervoorzitter Khadija Arib namens de Staten-Generaal, vicepremier Asscher en staatssecretaris Van Rijn (Volksgezondheid, Welzijn en Sport) aanwezig.

 

 

 

 

 

Lees hieronder de gedichten die de leerlingen hebben geschreven onder begeleiding van Joost van Kersbergen van ‘Huis van Gedichten’.

angst en verdriet
zijn verschillende emoties
maar ze hebben iets gemeen.
Hoop.

Een verloren verbinding
Een kapotte brug
Geen bereik
Ik ben alleen

Alleen maar grond
Alleen maar zwarte grond.
Zo zwart dat je niet weet
waar je loopt.

Angst en verdriet
zijn verschillende emoties
maar ze hebben iets gemeen.
Hoop.

Paniek
Een stoorzending
Alles gaat door elkaar
Help mij
Wat moet ik doen

Tranen
Gefronste wenkbrauwen
Trillende pupillen
en gebalde handen

Angst en verdriet
zijn verschillende emoties
maar ze hebben iets gemeen.
Hoop.

Selda Cag (voorgedragen door Laila Nanhekhan)

Ik herdenk het verhaal.
Ik herdenk hem, haar of hen door wat ze bereikten en waarom.
Ik herdenk ze door hun boodschap.
Misschien overleefden ze de oorlog niet.
Misschien werden ze doodgeschoten en op een berg gegooid,
of verdronken ze in de zee.
Maar hun boodschap leeft,
van mond naar mond,
verder dan hun begraafplaats
en langer dan hun levenstijd.
De tijd zal ze nooit verdwijnen.
Zo leeft hun boodschap verder:
Door herdenking,
door de taal en door de tong.
Een herinnering, een bloem, hoop
die door volgende generaties geapprecieerd wordt
in hun geschiedenisboeken,
in zelf geschreven gedichten.
Ik geloof in de kracht van woorden.
Ik herdenk het verhaal. 

Violetta Galavanidou

Ik dans, ik dans als nooit te voren
ik dans tot de blaren op mijn voeten open barsten
ik dans tot ik bloed
ik dans tot de brandende vlam in mijn ziel
opgaat voorgoed.

ik dans zonder realiteit
ik dans met angst dat ik de volgende ben
ik dans met de dood
oorverdovende muziek, een warme gloed ik dans
ik dans in mijn gedachten voorgoed.

Kayley Ragil

Reacties kunnen niet achtergelaten worden op dit moment.